రివ్యూలు, సాంకేతికాలు, స్క్రీన్ ప్లే సంగతులు...

A writer should have this little voice inside of you saying, Tell the truth. Reveal a few secrets here- Quentin Tarantino

Friday, March 24, 2017

రివ్యూ!



దర్శకత్వం : కిషోర్ కిషోర్ పార్థసాని

తారాగణం : పన్ళ్యాణ్, శృతీహాసన్, రావు మేష్, ప్రదీప్ రావత్, తరుణ్ అరోరా, ల్ కామరాజు, శివ బాలాజీ, చైతన్య కృష్ణ, అజయ్, అలీ, పృథ్వీ  దితరులు
కథ : శివ,  స్క్రీన్ ప్లే : వాసూ వర్మ, దీపక్ రాజ్, రచన : ఆకులశివ, వేమారెడ్డి, శ్రీనివాస రెడ్డి, తిమ్మా రెడ్డి; సంగీతం
: అనూప్ రూబెన్స్, ఛాయాగ్రణంః ప్రసాద్ మూరెళ్ల
బ్యానర్ :
నార్త్ స్టార్ ఎంటర్టైన్మెంట్స్
నిర్మాతః
 త్ రార్
విడుదల : మార్చి 24, 2017

         ***


        గబ్బర్ సింగ్’  సీక్వెల్ గా  ‘సర్దార్ గబ్బర్ సింగ్’ లో నటించి భంగ పడ్డ పవన్ కల్యా ణ్  రీమేక్ మీద దృష్టి పెట్టి, 2014 లో తమిళంలో అజిత్- తమన్నాలు నటించిన  ‘వీరమ్’ ని ‘కాటమ రాయుడు’ గా మార్చుకుని ప్రేక్షకుల ముందు కొచ్చారు. ‘వీరమ్’ తెలుగులో డబ్బింగ్ అయి ‘వీరుడొక్కడే’ గా విడుదలయింది. డబ్బింగ్ అయిన సినిమాని రీమేక్ చేయడం చాలా అరుదుగా జరుగుతుంది. పవన్ కల్యాణ్  తన స్టార్ పవర్ తో డబ్బింగ్ ప్రభావాన్ని ని అధిగమించవచ్చన్న నమ్మకంతో రిస్కు చేశారు. మరి ఈ రిస్కు పే చేసిందా? ఈ రిస్కులో వున్న రిస్కేమిటి? రిస్కు రిస్కు కాకుండా ఎప్పుడుంటుంది? రిస్కు రిస్కు అయినప్పుడు ఇంకేం రిస్క్ చేయాలి.... ఇత్యాది సందేహాలకి సమాధానాలు ఈ కింద వెతుకుదాం...

కథ 
    రాయల సీమలో రాయల్ గా బతికే కాటమరాయుడు (పవన్ కల్యాణ్) కి నల్గురు తమ్ముళ్ళు (ల్ కామరాజు, శివ బాలాజీ, చైతన్య కృష్ణ, అజయ్), ఈ తమ్ముళ్ళ తో పాటు వుండే వకీలు (అలీ). తమ్ముళ్ళని అమితంగా ప్రేమించే కాటమరాయుడు పెళ్లి చేసుకోవాలనుకోడు. చేసుకుంటే ఆ వచ్చే భార్యవల్ల అన్నదమ్ముల అనుబంధం చెడి పోతుందనుకుంటాడు. పెళ్లి మాటెత్తితే శివాలెత్తి పోతాడు. కనుక తమ్ముళ్ళతో బాటు వకీలు లింగబాబు రహస్య ప్రేమాయణాలు మొదలెట్టుకుంటారు. కానీ అన్నకి పెళ్లి కాకుండా  తాము చేసుకోలేమని, అన్నని ప్రేమలోకి దింపాలనీ  ప్లానేస్తారు. ప్లాను ప్రకారం అవంతిక ( శృతీ హాసన్)  అనే క్లాసికల్ డాన్సర్ చేత వూళ్ళో  ప్రోగ్రాం ఇప్పించి ఆమెకి కాటమరాయుడు పడేలా చేస్తారు. ప్రేమలో పడ్డ కాటమరాయుణ్ణి తండ్రి (నాసర్)కి పరిచయం చేద్దామని అవంతిక తన వూరికి తీసుకుపోతూండగా దుండగులు కాటమరాయుడి మీద దాడి చేస్తారు.  అప్పుడు తిరగబడ్డ కాటమరాయుడి ప్రతాపం చూసి అవంతిక తనకి ఇలాటి హింసావాది వద్దని, అహింసా వాదియైన  తండ్రికి ఇది చెప్పుకోలేనని తెగతెంపులు చేసుకుని వెళ్ళిపోతుంది...

          పడకపడక ప్రేమలో పడ్డ కాటమరాయుడి పరిస్థితి ఇప్పుడేమిటి? ఆమె మనసు మార్చాడా, లేక తను మరాడా? ఆమె కుటుంబం వెనుక కథేమిటి? ఆమె కుటుంబాన్ని కూడా తను ఎలా కాపాడాడు?... ఇవి తెలుసుకోవాలంటే  వెండి తెరని ఆశ్రయించాల్సిందే.

ఎలావుంది కథ 
      నిజానికిది 1954 నాటి హాలీవుడ్ క్లాసిక్ ‘సెవెన్ బ్రైడ్స్ ఫర్ సెవెన్ బ్రదర్స్’  కి  తిరగేసిన వెర్షన్ లాంటి కథలా వుంటుంది. ఈ హాలీవుడ్ క్లాసిక్ ని 1982 లో అమితాబ్ బచ్చన్,  హేమమాలినిలతో  ‘సత్తేపే సత్తా’ మ్యూజికల్ హిట్ గా తీశారు. పొలం పనులు చూసుకునే అన్న మాట జవదాటని ఆరుగురు తమ్ముళ్ళుంటారు. వీళ్ళకి నాగరికత తెలీదు, మ్యానర్స్ వుండవు. అడవి మనుషుల్లా వుంటారు. ఈ వెధవలుంటే తన పెళ్లి కాదని హేమమలినిని ప్రేమించే  అమితాబ్ బచ్చన్, తనకి ఒక్కడే తమ్ముడున్నాడని అబద్ధం చెప్పి పెళ్ళిచేసుకుని తీసుకొస్తాడు. రాగానే ఆమె ఈ చంఢాలమంతా చూసి, ఖర్మ అనుకుని ఆ కోతుల్ని మనుషులుగా మార్చే పనిలో పడుతుంది. ప్రేమల్లో కూడా పడేస్తుంది అరుగురమ్మాయిలతో. అప్పుడు రంగ ప్రవేశం చేస్తాడు అచ్చు అమితాబ్ బచ్చన్ లా వుండే విలన్ (అమితాబ్ డబుల్)...చాలా ఫన్నీగా వుంటుంది ఈ కథ. ఈ కథతో 1984 లో తెలుగులో కృష్ణ –జయసుధలతో టి. కృష్ణ దర్శకత్వంలో ‘అందరికంటే మొనగాడు’ వచ్చింది. కానీ నేటివిటీ సమస్యవల్ల ఆడలేదు.

          ఈ కథ ‘వీరమ్’ లో  పెళ్లి వద్దనే అన్న- కావాలనుకునే తమ్ముళ్ళ దాగుడుమూతల డ్రామాగా రూపం మార్చుకుంది. ఇదే మార్పులు లేకుండా  ‘కాటమరాయుడు’ గా రీమేక్ అయింది. 

ఎవరెలా చేశారు.
        కాటమ రాయుడిగా పవన్ చివరంటా  డామినేట్ చేశారు. కీలకమైన నల్గురు తమ్ముళ్ళ పాత్రల్ని, తనని సమస్యలో పడేసే హీరోయిన్ పాత్రనీ పక్కకు నెట్టేశారు. పక్కకి నేట్టేశాక తనకి మిగిలింది పది నిమిషాలకో సారి భారీ యాక్షన్ సీన్సే, ఓ ఆరు పాటలే. యాక్షన్ సీన్స్, పాటలూ వీటి ఆధారంగా తన స్టార్ పవర్ తో  సినిమాని నిలబెట్ట వచ్చను కున్నారు. సూర్య కూడా తన ‘సింగం -3’ తో ఇలాగే వన్ మాన్ షో చేస్తే, సెకండాఫ్ నుంచే అది మొనాటనీ బారినపడి చతికిలబడింది. ‘వీరమ్’ లో అజిత్ స్టార్ పవర్ తో – ఆ స్టార్ పవర్ కి తోడు  తనెలా వుంటాడో అలా నెరసిన జుట్టుతో, సాంతం పంచె కట్టుతో  నటించి - ఆ  లుక్ ని బాక్సాఫీసు విజయానికి యూఎస్పీగా  మార్చేశాడు. అంతేగానీ కథతో కాదు. పవన్ కల్యాణ్  అప్పుడప్పుడు పంచె కట్టడం తప్ప పాత్రకి తగ్గ లుక్ పై అస్సలు శ్రద్ధ పెట్టలేదు. తన పాత్రకి మారని తన రొటీన్ మీసకట్టే ఇబ్బందికరంగా తయారయ్యింది. ట్రిమ్ చేసిన అలవాటైన మీసాన్ని తిప్పబోతే చేతికే రావడం లేదు- లేని మీసాన్ని తిప్పడమెందుకు అనుకునేట్టు వుంది.  బాక్సాఫీసు విజయంకోసం తన వంతు యూఎస్పీ గా పవన్ ఏమీ ఇచ్చినట్టు కన్పించదు - కొత్తగా తనేం ఇచ్చినా ఇవ్వకపోయినా  ఫ్యాన్స్  మోసేస్తారులే అన్నట్టుంది. 

          ఫస్టాఫ్ లో శృతీహాసన్ తో ప్రేమ సన్నివేశాల్లోనే పవన్ అభిమానుల్ని అలరిస్తాడు. అయితే ఆరు పాటలున్నా అవి పెద్దగా ఆకట్టుకునేలా లేకపోవడంతో  తన స్టార్ పవర్ తో వాటికి ఊపు తీసుకురావడం సాధ్యం కాలేదు. మొత్తం మీద చెప్పొచ్చేదేమంటే,  తన స్టార్ పవర్ యాక్షన్ సీన్స్ కి పనికొచ్చిందే గానీ,  దారితప్పిన స్టోరీ పవర్ తనకి చాల్లేదు. 

          శృతీహాసన్ ‘సింగం -3’ లో ఎలా వుందో అలాగే వుంది. అదుపులోలేని షేపుతో, వన్నె తగ్గిన అందాలతో. పాత్రకూడా బలి అయిపోయింది.  ఇంటర్వెల్ లో కథని మలుపు తిప్పిన తను, తర్వాత ఆ ప్రేమ కథకి ప్రత్యర్ధిగా వుండక- ప్రేక్షక పాత్ర వహించింది.

          తమ్ముళ్ళ పాత్రల్లో నల్గురూ ప్రాధాన్యం లేక మగ్గి పోవాల్సి వచ్చింది. అలీ అయితే పాపం జాలి గొల్పే స్థితి. పృథ్వీ అయితే ఇంకా దయనీయ స్థితి. కమెడియన్లు కూడా వాళ్ళ సహజ పద్ధతిలో కామెడీ చేసుకునే స్వేచ్ఛతో కన్పించరు. విలన్లు తప్పించి, తమ్ముళ్ళు సహా  అందరూ, కాటమరాయుడి  భయానికి అన్నట్టు, చాటు మాటుగా వచ్చేసి గుసగుసలాడి వెళ్లిపోయే సెన్సార్  షిప్ బాధితుల్లాగా కన్పిస్తారు.  

          ప్రదీప్ రావల్, తరుణ్ అరోరా అనే ఇద్దరు విలన్లు వున్నారు. ఫస్టాఫ్ ప్రదీప్ తన పాత్ర చాలించుకు వెళ్ళిపోతే, సెకండాఫ్ తరుణ్ అరోరా స్వీకరిస్తాడు. పక్క విలన్ గా శాడిస్టుగా మొత్తమంతా రావురమేష్ వుంటాడు- ముగ్గురితో వచ్చిన సమస్యేమిటంటే, ముగ్గురూ పవన్ స్టార్ పవర్ కి తగ్గ విలన్ పాత్రలు కాలేకపోవడం. పక్క విలన్ వుంటే వుండొచ్చు గానీ, ఇలా ఒక ప్రధాన విలన్ వెళ్లిపోయి, ఆ స్థానంలో  మరో విలన్ వచ్చే సినిమాలు ఎక్కడా ఆడలేదు.

          అనూప్ రూబెన్స్ ఈసారి స్టార్ సినిమాకి సరిపోలేదు. పవన్ సినిమాల్లో పాటలు ఎప్పుడూ ఇంత బలహీనంగా లేవు. ప్రసాద్ మూరెళ్ళ ఛాయాగ్రహణం, రామ్ – లక్ష్మణ్ ల పోరాటాలు మాత్రం బావున్నాయి. ప్రొడక్షన్ విలువలు భారీగా వున్నాయి. స్క్రిప్టు మీద కూడా (ఆరుగురు రచయితలు) భారీగానే ఖర్చు పెట్టినట్టున్నారు. ఇవన్నీ పొందిన దర్శకుడు కిషోర్ ఈ రీమేక్ ని ఎక్కడో పట్టాలు తప్పించినట్టు మాత్రం ప్రేక్షకులే కాదు, ఫ్యాన్స్ కూడా అనుకుంటున్నారు.

చివరికేమిటి?

      డబ్బింగ్ అయిన సినిమాని రిమేక్ చేయడం స్టార్ పవర్ వుంటే రిస్కు కాకపోవచ్చు, కానీ ఆ వొరిజినల్ లో అసలు దేన్ని రిస్క్ చేశారో తెలుసుకోకపోతే  రీమేక్ చేయడం రిస్కే అవుతుంది. ఒక భాష లో ఒక సినిమా హిట్టవడం ఒక్కటే  రిమేక్ చేయడానికి గీటు రాయి అయితే, అన్ని రీమేకులూ హిట్టే అవుతాయి. ‘వీరమ్’ హిట్టవడానికి అజిత్ యూఎస్పీ (యూనిక్ సెల్లింగ్ పాయింట్), తమన్నా గ్లామర్ కోషెంట్,  దేవీశ్రీ ప్రసాద్ పాటలు, విడుదలైన 2014 నాటి పరిస్థితులు, తమిళ ప్రేక్షకుల అభిరుచులు, పెట్టిన బడ్జెట్ ...మొదలైనవి అనేకం తోడ్పడి వుంటాయి. ముమ్మాటికీ ‘వీరమ్’ దాని కథాకథనాలతో హిట్టవలేదని స్థానిక, జాతీయ మీడియాల్లో వచ్చిన రివ్యూలు చదివితే తెలిసిపోతుంది. కానీ కథా కథనాలనే నమ్మి, అజిత్ పోషించిన పాత్ర కూడా ఆకర్షించి  తెలుగులో రీమేక్ చేసినట్టు కన్పిస్తోంది. ఇది రిస్కే, మిగతా వాటిని పట్టించుకోక పోతే. ‘వీరమ్’ నే అవకతవక కథా కథనాలతో రిస్క్ చేసి, మిగతా పైన చెప్పుకున్న అంశాలతో కవర్ చేస్తేగానీ  అది హిట్టవ లేదని తెలుస్తోంది. రిస్కు ఎప్పుడు రిస్కు కాకుండా వుంటుందంటే- ఒరిజినల్ హిట్ చుట్టూ వుండే  కారణాలన్నీ  రీమేక్ కి కూడా బదలాయింపు అయినప్పుడు మాత్రమే. కానప్పుడు ఆ కథా కథనాల తాలూకు లొసుగులన్నీ వెంటాడతాయి. 


          ‘వీరమ్’ కి కథ కొకరు, మాటలకి ఒకరు ఇద్దరే రచయితలుంటే (ఇద్దర్లో  ఒకరు దర్శకుడు), ‘కాటమ రాయుడు’ రీమేక్ కి దర్శకుడితో  కలిపి ఏడుగురున్నారు! ఇంకా పవన్ ఇన్ పుట్స్ కూడా వుంటాయి. ఇంతమంది కలిసి ఒక్కటే గుర్తించలేకపోయారు- ఈ కథ ఇంటర్వెల్ దగ్గరే ఫ్రాక్చర్ అయి సెకండాఫ్ సిండ్రోమ్  లో పడిందని, ఈ కథకి కేంద్రబిందువుగా ఒకే సమస్యతో కూడిన సంఘర్షణ లేదనీ;  ఫస్టాఫ్ హీరో కథకి ఒక విలన్ తో ఒక సంఘర్షణ పూర్తయ్యాక, సెకండాఫ్ హీరోయిన్ కథకి ఇంకో విలన్ తో మొదలయ్యిందనీ! 

          ఇంకా చెప్పుకోవాలంటే , కథ ప్రారంభిస్తూనే పాయింటు లో కెళ్ళే కథలు ఫస్టాఫ్ వరకే సరిపోయి, సెకండాఫ్ లో వేరే కథగా సాగడం తెలుగు సినిమాల్లో తరచూ చూస్తున్నాం. ఇలాటి వన్నీ ఫ్లాపయ్యాయి- తెలివిగా మేనేజ్ చేయడం వల్ల  ‘దొంగాట’ తప్ప. ప్రస్తుత స్క్రిప్టుకి రచయితల్లో ఒకరైన వేమారెడ్డి దర్శకత్వంలో వచ్చిన ‘చక్కిలిగింత’ కి ఇదే జరిగిందని రివ్యూలో రాశాం. ఇది తెలుసుకుని వుంటే ‘వీరమ్’ కథలోనూ దీన్ని పసిగట్టి కిం కర్తవ్యం ఆలోచించే వారేమో.

          ‘కాటమరాయుడు’ ఎంతవరకు ఈ లోపాల్ని పవర్ స్టార్ స్టార్ పవర్ తో జయిస్తుందో ఈ వారాంతం తర్వాత తేలుతుంది.

-సికిందర్

(స్క్రీన్ ప్లే సంగతులు సోమవారం) 



Friday, March 17, 2017

రివ్యూ!





రచన - దర్శత్వం: కుమార్ ట్టి
తారాగణం: శ్రీ విష్ణు, చిత్రా శుక్లా , కాశీవిశ్వనాథ్, నా, జెమినీ  సురేష్ తదితరులు
సంగీతం: సురేష్ బొబ్బిలి, ఛాయాగ్రణం: శ్యామ్
బ్యానర్ : వెన్నెల క్రియేషన్స్
నిర్మాత:  బి. ప్రకాష్ రావు
విడుదల : మార్చి 17, 2017

***

        న్యూ జనరేషన్ హీరో శ్రీ విష్ణు ఉన్నట్టుండి పాత మూస కెళ్ళి పోయి షాకిచ్చాడు. మామూలు షాక్ కాదు న్యూజనరేషన్ ఆడియెన్స్ కీ, బాక్సాఫీసుకీ. అప్పట్లో ‘ఒకడుందే వాడు’ సెమీ రియలిస్టిక్ సక్సెస్ తో తన మీద పెంచుకున్న ఆశలన్నీ వమ్ము చేశాడు. అప్పట్లో శ్రీ విష్ణు అని ఒకడుండేవాడు అని చరిత్రలో తన చాప్టర్ రాసుకునేందుకు వెళ్ళిపోయాడు. తన మీద కొత్తగా ఆసక్తి పెంచుకుంటున్న న్యూ జనరేషన్ ఆడియెన్స్ లో నవ్వుల పాలయ్యేందుకూ సిద్ధపడ్డాడు. ఇలాటి సినిమాల కాలం అయిపోయిందబ్బాయ్ అని మహామహుల సినిమాలనే తిప్పికొడుతున్న ప్రేక్షకుల ముందు తగుదునమ్మాయని పేలవంగా ప్రత్యక్షమయ్యాడు. 

          
నగనగా పూరీజగన్నాథ్ తీసిన సినిమాలుండేవి. వాడేసి, అరిగిపోయిన అవే మాఫియా కథలతో ఒక యాక్షన్ సీన్ – ఒక కామెడీ సీన్- ఒక లవ్ సీన్- ఒక పాట;  మళ్ళీ ఒక యాక్షన్ సీన్- ఒక కామెడీ సీన్- ఒక లవ్ సీన్- ఒక పాట; మళ్ళీ ఒక...ఇలా రంగులరాట్నంలా స్క్రీన్ ప్లే గిర్రున తిరుగుతూ, అవే సీన్లు జతకట్టి రిపీటవుతూ మనకళ్ళు తిరిగేలా చేసేవి. ఆహా, పేరొస్తే సినిమాకథ రాయడం ఎంత సులభం అన్పించేది. మహాత్మాగాంధీ చరఖా తిప్పుతూ నూలు వడికినట్టు, పదిహేను రోజులు బ్యాంకాక్  బీచిలో కూర్చుని రంగులరాట్నం తిప్పుతూ పై వరసక్రమంలో సీన్లు పడేసుకుంటూ పోతే అదే స్క్రీన్ ప్లే అయి కూర్చునేది చచ్చినట్టూ. పూరీ పేరొచ్చాక ధీమాగా చేసిన ఈ పనిని  కొత్త దర్శకుడు ఉత్సాహపడి ‘పూరీ నా  ఆదర్శం’ అని డిక్లేర్ చేసుకుంటున్నట్టు, తొలి సినిమాతోనే రంగులరాట్నం తిప్పి పూర్తిచేశాడు. ఈ దెబ్బతో తను కూడా కేరాఫ్ బ్యాంకాక్ బీచి అయిపోవాలని, రంగులరాట్నంతో స్క్రీన్ ప్లే గాంధీ అన్పించుకోవాలనీ వ్యూహం పన్ని  వుండొచ్చు. కానీ మోకాలొడ్డే న్యూజనరేషన్ ప్రేక్షకులు పొంచి వుండి ఠకీల్మని కిందపడేశారు. ఈ ప్రేక్షకులే పూరీని కూడా ఠపా ఠపా పడేస్తూ వచ్చారు ఈ మధ్య. ఇది తెలుసుకోలేదు పూరీ ఏకలవ్య శిష్యుడు!  నిర్మాత చేత శ్రీ విష్ణు మార్కెట్ కి మించిన అత్యంత  భారీ స్థాయిలో ఖర్చుపెట్టించి, బ్యాంకాక్ సముద్రంలో నిమజ్జనం చేశాడు. 

          పూరీ మేనియాలో దర్శకుడు తీస్తున్నది టెర్రరిజమా, మాఫియానా  సఅని కూడా చూసుకోవడం కుదర్లేదు- అచ్చు గుద్దినట్టు పూరీ మార్కు రిచ్ హై ఫై మాఫియాల్లా చూపించేశాడు టెర్రరిస్టుల్ని. ఏ సీను తీసినా పూరీయిజం ప్రకటితమయ్యే మాఫియా లుక్ తో బ్రహ్మాండంగా వుండాలనుకుని జానర్ మర్యాదని మర్చిపోయాడు. ‘అప్పట్లో ఒకడుండే వాడు’ లో అంత జానర్ మర్యాదతో వున్న ‘మా అబ్బాయి’ శ్రీ విష్ణు కూడా జానర్ మర్యాదంతా కడిగిపారేసి, జోకర్ వేషం వేశాడు. 2015 నుంచి ఏ సినిమా జానర్ మర్యాదతో వుందో దానికే ఆచి తూచి మార్కులు వేస్తున్నారు ప్రేక్షకులన్న సంగతి కూడా,  తన  ప్రొఫెషన్ లో తెలుసుకునే తీరిక లేదు తనకి. 

          టెర్రరిజం దేశం మీద దాడితో సమానమైన దుష్టత్వం. దేశద్రోహం. దీంతో కాంప్రమైజ్ అవడం కుదరదు. టెర్రరిస్టులుగా ముస్లిములు వుంటున్నట్టయితే ఆ పాత్రలనే టెర్రరిస్టులుగా చూపించాలి. ఎవరి మనోభావాలో దెబ్బ తింటాయని బ్యాలెన్స్ చేస్తూ హిందూ పాత్రల్ని చూపించినప్పుడు ఆ కథే విశ్వసనీయతని  కోల్పోతుంది. 

          ఒకప్పుడు హిందీ ఫార్ములా సినిమాల్లో  చెడ్డ ముస్లింని చూపిస్తే, బ్యాలెన్స్ చేస్తూ మంచి ముస్లింని కూడా చూపించే వాళ్ళు. చెడ్డ పోలీసుని చూపిస్తే మంచి పోలీసుని కూడా చూపించేవాళ్ళు. కాలక్రమంలో చెడ్డ పోలీసుని బ్యాలెన్స్ చేయకుండా చెడ్డ పోలీసు ఒక్కడ్నే చూపించే బెటర్ మెంట్ వచ్చింది అన్ని భాషల  సినిమాల్లో. కానీ చెడ్డ ముస్లిం కి బ్యాలెన్సింగ్ అలాగే కొనసాగుతోంది. హృతిక్ రోషన్ ‘కాబిల్’ లో రేపిస్టుల్లో ఒకణ్ణి  ముస్లింగా చూపించినందుకు, బ్యాలెన్సింగ్ గా మంచి ముస్లింని హృతిక్ కి ఫ్రెండ్ గా పెట్టారు. 

          ఇదే చెడ్డ ముస్లిం టెర్రరిస్టు అయితే కాంప్రమైజ్ వుండదు. టెర్రరిస్టు పాత్రల విషయంలో హిందీ సినిమాల్లో ఎప్పుడూ కాంప్రమైజ్ లేదు, బ్యాలెన్సింగ్ లేదు. అందుకే అవి వాస్తవ పరిస్థితికి దర్పణం పడుతున్నట్టు వుండి అన్ని వర్గాల ప్రేక్షకులకి కనెక్ట్ అవుతూంటాయి. మణిరత్నం ‘రోజా’ తీసినప్పుడు కూడా ఇంతే- దీని హిందీ వెర్షన్ కి కూడా అంత పేరొచ్చింది. 

          తెలుగు సినిమాల్లోనే హాస్యాస్పదంగా ఏ గొడవా లేకుండా హిందువుల్ని టెర్రరిస్టులుగా చూపించేసి తప్పించుకోవచ్చనుకుంటున్నారు. ‘ఆది విష్ణు’, ‘బసంతి’ ఇలాంటివే. వీటికి ఏ గతి పట్టిందో తెలిసిందే. హిందువు టెర్రరిస్టు ఎలా అవుతాడన్న ఇంగితజ్ఞానం ప్రేక్షకులకి వుండ దనుకుంటున్నారు. శ్రీ విష్ణు బాంబు పేలుళ్ళలో ఎవడో పంకజ్ అని తెలుసుకుని వాడి కోసం వెతకడం మొదలెడతాడు- ఇక్కడే విశ్వసనీయత ఏమిటో తెలిసిపోయింది. పంకజ్ బదులు ఫారుఖ్ అని ఎందుకు  పెట్టలేకపోయారు?  టెర్రరిస్టులుగా హిందువుల్ని కూడా చూపించ వచ్చు.  చాపకింద నీరులా హిందూ  టెర్రరిజం కూడా వుందని భావిస్తే ఆ బాపతు కథతో. 

          మాఫియాలతో ప్రజలు ఇబ్బంది పడరు. ఆ కథల్ని ఎంటర్ టైనింగ్ గా చూపించ వచ్చు. టెర్రరిస్టులతో సామూహికంగా ఇబ్బంది పడుతున్నారు. టెర్రరిజం ఆ మతం ఈ మతం అని లేకుండా ఇంటి గడపల దాకా వచ్చేసి ఇళ్ళల్లో శోకాలు పెట్టిస్తోంది. ఇలాంటప్పుడు ఈ కథల్ని ఎంటర్ టైనింగ్ గా చూపించలేరు. వేరే భాషల్లో చూపించడం లేదు, తెలుగులోనే చూపిస్తున్నారంటే- ఏ మాత్రం బాధ్యత లేకుండా ఈ కథల్ని మామూలు మూస కథల్లా మసాలాలేసి సొమ్ములు చేసుకోవాలన్న యావతోనే. ఇందులో సందేహం లేదు. ఇది టెర్రరిజం కంటే పెద్ద ద్రోహం. ఇందుకే ఇలాటి సినిమాలకి ఎలా బుద్ధి చెప్పాలో అలా చెప్తున్నారు ప్రేక్షకులు కూడా. అయినా ఈ సినిమాలతో వచ్చే నష్టాలకి వేరే కారణాలున్నాయని ఆత్మవంచన  చేసుకుంటున్నారు. 

      జానర్ మర్యాదని పక్కన బెడదాం, ఈ కథ జోకర్ విన్యాసాలతో ఎలా వుందంటే, ప్రారంభమే అట్టహాసంగా ‘గబ్బర్ సింగ్’ టైటిల్ సాంగ్ ని కాపీ కొట్టే చిత్రీకరణతో మా అబ్బాయి గ్రాండ్ ఎంట్రీ. ఆ వెంటనే ఎక్కడిదో పురాతన సినిమా సీనులా ఇంట్లో అమ్మ అక్క నాన్నలకి పనీపాటా లేని మా అబ్బాయితో ముద్దూ మురిపాలు. అక్కపెళ్ళి చూపులు. మా అబ్బాయే ముప్ఫై దగ్గర పడుతున్నట్టు వుంటే, ముప్ఫై దాటిపోయి వుండాల్సిన మా అక్క పెళ్లి ఇప్పుడెందుకు గుర్తుకొచ్చిందో తెలీదు (తర్వాతి  సీన్స్ లో బాంబు దాడులున్నాయి కాబట్టి పెళ్ళికి రెడీ చేస్తున్నట్టుంది, ఇన్నాళ్ళకి పెళ్లి చేస్తున్నట్టూ వుంటుంది, పైగా బాంబు దాడుల్లోపోతే పెళ్లి ఖర్చు తప్పించుకున్నట్టూ అవుతుంది). అక్క వయసు గురించి ఆడియెన్స్ తేడాగా ఫీలవకూడదని, పాత్రధారిని కాన్వెంట్ అమ్మాయిలా వుండేట్టు చూసి తీసుకుని, కళ్ళద్దాలు పెట్టేశారు. ఇక ఆ కాబోయే బావతో  మా అబ్బాయి తుగ్లక్ ఇంటర్వ్యూ. అక్క పెళ్ళికి తన పేరుమీదున్నకోటి రూపాయల ఫ్లాట్ కట్నంగా కూడా  ఇచ్చేసి, మంచబ్బాయి అన్పించుకునే సీను కూడా ఒకటి మర్చిపోకుండా వేసుకోవడం మాఅబ్బాయి. 

          ఇంకో తెల్లారి పొద్దున్నే ఎదురింటి ముందు ముగ్గులేసుకుంటూ తెలుగు సంస్కృతిని ద్విగుణీకృతం చేస్తూ ఐటీ ప్రొఫెషనల్ హీరోయిన్ ఎంట్రీ. మా అబ్బాయి మదర్ మొదటిసారిగా చూస్తున్న ఈ  హీరోయిన్ ముక్కు బావుందని  కీర్తిగానాలు  చేస్తూంటే, సిగ్గు మొగ్గయి పోవడం ఐటీ హీరోయిన్. ఓ తెల్లారి పొద్దునే ఫలహారం తీసుకొచ్చి సత్యనారాయణ  వ్రతం చేశామని అనడం. ఇంత పొద్దునే సత్యనారాయణ వ్రతం చేసుకునే అర్భక ఫ్యామిలీ ఎక్కడిదిరా అని మనం కన్ఫ్యూజ్ అవుతూంటే, తొలిసారి ఇంట్లో కొచ్చిన ఈ కొత్తమ్మాయి చేతికి కాఫీ ఇచ్చి, నిద్రపోతున్న  కొడుక్కి ఇచ్చిరమ్మని పంపుతుంది  మా అబ్బాయి మదర్.  ఈ మదర్ ఆడదేనా అని మనకింకో డౌటు! ఇలాటి మదర్స్ తో జాగ్రత్తగా వుండాలి కొత్తమ్మాయిలు. 

          జానర్ మర్యాదని పక్కన పెడదాం, కథా మర్యాదనే చూద్దాం...ఇక పెళ్లి ఫిక్స్ అయి షాపింగ్ కి వెళ్తారు. షాపింగ్ చేసుకుని వస్తూ సాయిబాబా గుడి కెళ్తారు. అక్కడ ఎడాపెడా బాంబులు పేలి తను చెక్కుచెదరకుండా, అమ్మా నాన్నా అక్కా  మాత్రం దారుణంగా చచ్చిపోతారు. కట్ చేస్తే, దరిద్రం వదిలింది అన్నట్టు వుంటుంది సీను. ఇంకా ఆ విషాదం వంకాయా ఎవడిక్కావాలి- ఎంటర్ టైన్ మెంట్ మూడ్ లోకి వచ్చెయ్యాలి సినిమా! లేకపోతే ఆడదు! 

       కట్ చేయగానే, ఐటీ హీరోయిన్ టిఫిన్ పట్టుకొస్తుంది. మా అబ్బాయి ఫ్రెష్ గా వుంటాడు, టిఫిన్ తినేస్తూంటాడు. ఇంత  జరిగితే నీకు బాధ లేదా?  అని అనాలి కాబట్టి అంటున్నట్టు ఆమె  అంటే, బాధ ఇక్కడ వుంటుంది ఈ గుండెల్లో- ఆ నాకొడుకుల్ని  పట్టుకు చంపుతున్నప్పుడు బయటి కొస్తుంది ఆ బాధ-అని డిక్లేర్ చేసేస్తాడు.  అంటే ఇక నుంచి కథలో జాలీగా వుండాలి కాబట్టి- జోకర్ లా ఆడిపాడి ఎంటర్ టెయిన్ చేయాలి కాబట్టి, బాధ గురించి ఇలా చెప్పేసి- ప్రేక్షకుల్ని సిద్ధం చేశాడన్న మాట తనని చూసి ఎంజాయ్ చేయడానికి. ఇదీ మాఅబ్బాయి అద్భుత క్యారక్టరైజేషన్ ఇంత ఓవర్ బడ్జెట్ సినిమాలో. 

          క్యారక్టర్ ని చంపి కథలో ఎమోషన్ని తీసి పారేశాక- ఇక స్వేచ్చా జీవి అయిపోయాడు మా అబ్బాయి. కానీ  ప్రేక్షకులు మాత్రం ఆ చావుల దగ్గరే ఆలోచిస్తూ వుండిపోతారు. ఇంకా ముందుకెళ్ళి సినిమా చూడ్డానికి మనసంగీకరించదు. సినిమా ఎక్కడో ఫ్లాప్ అవలేదు, ఇక్కడే సీన్ దగ్గరే  ఫ్లాప్ అయిపోయింది ఈ ప్లేటు ఫిరాయింపుతో. ఇంకా మా అబ్బాయి యేమిటి, చనిపోయిన అక్క మా అమ్మాయి అయితే? మా అమ్మాయి చావుకి లెక్క తేలాలన్న ఎమోషన్ లోకి ప్రేక్షకులు జారుకుంటే, మా అబ్బాయి ఎవడు? వీడి వేషాలతో మాకేం పని?

          దర్శకుణ్ణి బ్యాంకాక్ బీచికి ప్రమోట్ చేయాలన్న  ఏకైక లక్ష్యంతో మా అబ్బాయి చక్రం తిప్పడం మొదలెడతాడు- రంగులరాట్నం. ఈ రంగులరాట్నంలో నాంకే వాస్తే ఒక యాక్షన్ సీన్ – ఖుషీ కే వాస్తే ఒక కామెడీ సీన్- మస్తీ కే వాస్తే ఒక లవ్ సీన్- మజాకే వాస్తే ఒక పాట;  మళ్ళీ నాంకే వాస్తే ఒక యాక్షన్ సీన్- ఖుషీకే వాస్తే ఒక కామెడీ సీన్- మస్తీ కే వాస్తే ఒక లవ్ సీన్- మజాకే వాస్తే ఒక పాట; మళ్ళీ నాంకే వాస్తే ఒక... తిప్పి తిప్పి ఇదే తంతు! 

      ఇలా నాంకే వాస్తే, అదికూడా అప్పుడప్పుడు మా అబ్బాయి టెర్రరిస్టులు అనుకుంటున్న వాళ్ళతో యాక్షన్ సీన్స్, ఇక మిగిలినదంతా హీరోయిన్ తో ఖుషీ కోసమే, మస్తీ కోసమే, మజా కోసమే సీన్లు.  

          ఆమె ప్రతీ మాటకీ అబ్బాయ్ అంటుంది- లేకపోతే శ్రీ విష్ణు గ్రాండ్ గా టైటిల్ రోల్ పోషిస్తున్నాడని మనమెక్కడ మర్చిపోతామో అని. ప్రతీ యాక్షన్ సీన్ అయిపోయిన వెంటనే- అబ్బాయ్ అంటూ సెక్సీగా వచ్చి ఒళ్ళు విరుచుకుంటుంది. ఎంత కసిగా వుందీ....దీన్నీ ...అని ఒర్చుకోలేక పోతాడు మా అబ్బాయి. ఇక కామ ప్రకోపిత విప్రలంభ శృంగార విరహతాప కామెడీ. తాళలేక సాంగేసుకుని ఉష్ణ మంతా స్వేదబిందువులయ్యే కేళీ విలాసాలు. చిట్ట చివర్లో ఫార్ములా ప్రకారం విధిగా ఫోక్ సాంగ్ కూడా వేసుకుని మూస మాస్ కి పూర్తి  న్యాయం చేయడం. 

          మనకెలా వుంటుందంటే, ఆ టెర్రరిస్టులు వీళ్ళిద్దర్నీ కాల్చి చంపాలన్పిస్తుంది. ఇలా తమాషా కింద మారిపోయిన మా అబ్బాయి పాత మూస కథ శ్రీవిష్ణుకి గుణపాఠం నేర్పకపోతే ఇంకేదీ నేర్పదు. అసలు మా అబ్బాయి యేంటి? మా అమ్మాయి కాదా? అక్క పెళ్లి కూడా అయిపోయి, మర్నాడు భర్తతో గుడికెళ్ళి టెర్రరిస్టు దాడిలో భర్తతో పాటూ  చనిపోయివుంటే,  అది బలమైన కథ కాదా?  మా అబ్బాయి యేంటి? ఏం పీకాడని? ‘మా అమ్మాయి’ యే నిలబడుతుంది ఈ కథనీ, నిర్మాతనీ.

          దర్శకుడు ఇంకో పని చెయ్యలేదు, తన ఈ మానస పుత్రికని పూరీ జగన్నాథ్ కి అంకిత మివ్వలేదు.

-సికిందర్
http://www.cinemabazaar.in













          

రివ్యూ!



రచన - దర్శత్వం : సుదర్శన్ సలేంద్ర
తారాగణం : రామ్ శంకర్, త్కుమార్, రేష్మీమీనన్, ఆదిత్యమీనన్, ఎం.ఎస్. నారాయణ, పృథ్వీ,  హర్ష దితరులు
సంగీతంః హిత్ నారాయణ్, ఛాయాగ్రహణం : సిద్ధార్థ్ రామస్వామి
బ్యానర్ :
వైబా క్రియేషన్స్
నిర్మాతః దేపా శ్రీకాంత్
విడుదల : మార్చి 17, 2017
***

        పూరీ జగన్నాథ్ సోదరుడు హీరో సాయి రామ్ శంకర్ మార్చి పరీక్షలన్నీ  పనికి రాకుండా పోయాక, రామ్  శంకర్ గా పేరు మార్చుకుని సెప్టెంబర్ పరీక్షకి సిద్ధమయ్యాడు. ఇది కూడా పరీక్ష జరగడమే బాగా ఆలస్యమైపోయి సస్పెన్సులో పడ్డాడు. ఇందులో నటించిన ఎంఎస్ నారాయణే పరమపదించింది 2015 జనవరిలో అయితే, ఈ  సినిమా ఎప్పుడు ప్రారంభమై వుంటుందో వూహించవచ్చు. కాబట్టి అప్పటి మేకింగ్ కి తగ్గట్టే వుంది. పేరు మార్చుకున్నంత మాత్రాన అన్నీ మారిపోతాయని లేదు. ఈ సినిమాలో ఏదీ మారలేదు. అసలు తనే మారలేదు, తనకో తోడు అన్నట్టు తమిళ సీనియర్ హీరో శరత్ కుమార్ కాంబినేషన్ తో వూరించి తనే సైడ్ అయిపోయాడు. ఈ సినిమా శరత్ కుమార్ ది, ఈ కథ శరత్ కుమార్ ది, ఈ ఆట శరత్ కుమార్ ది, ఇదంతా శరత్ కుమార్ దే... ఇది కూడా తెలుసుకోకుండా హీరోని పెట్టి సినిమా తీస్తారా అంటే, ఇలా తీస్తేనే తృప్తిగా వుంటుంది!

         
రత్ కుమార్ క్యారక్టర్ బావుంది. ప్రేమల్లో పెరిగిపోతున్న  మోసాలకి దర్శకుడు కొత్త సినిమాటిక్ పరిష్కారం కనిపెట్టి దాన్ని శరత్ కుమార్ భుజాన వేయడం మాత్రం బావుంది. రెండు వారాల క్రితం ‘చిత్రాంగద’ కథ కూడా బావున్నా, దాన్ని చెప్పడంలో విఫలమైనట్టు, శరత్ కుమార్ తో కూడా బావున్న పాయింటు చెప్పడం కుదరలేదు. కారణం? ఏ పాయింటు నైనా, ఏ కథనైనా ఈజీగా వుండే ఒకే టెంప్లెట్ లో పడేసి రుబ్బడం, అట్టు వేసెయ్యడం. 

          అనాధ హీరో అప్సరస కావాలనుకోవడం, అలాటిది కనపడగానే వెంటపడి టీజ్ చేయడం- చేసి చేసి ఇంటర్వెల్ కి దాన్ని లవ్ లో పడేసుకోవడం, అప్పుడు హీరోకీ- హీరోయిన్ కీ మధ్య ఎక్కడ్నించో విలన్ ఎంటర్ అయి విడదీయడం, ఇంటర్వెల్ తర్వాత హీరోయిన్ కోసం హీరో ఎమోషనల్ గా, ఎనర్జిటిక్ గా, డైనమిక్ గా, కాన్ఫిడెంట్ గా, డేరింగ్ గా, యాక్షన్ ఓరియెంటెడ్ గా, హైపర్ స్టామినాతో, సూపర్ బాడీలాంగ్వేజ్ తో ఫైట్ చేసి గెలవడం...లాంటి అద్భుత టెంప్లెట్ లో ఈ డిఫరెంట్ కథకూడా పడేసుకుని సారమంతా పిప్పి చేశాడు దర్శకుడు.

          రామ్ శంకర్ అనాధ (తెలుగు రాష్ట్రాల్లో యూత్ అనాధ లెందుకై పోతారో అర్ధంగాదు- చంద్రబాబు, కేసీఆర్ లు దీని మీద దృష్టి పెట్టి బడ్జెట్లో కేటాయింపులు చేయడం లేదు). రొటీన్ గా ఇతను ఫైనాన్స్  కంపెనీ రికవరీ ఏజెంటుగా వుంటాడు, ఇలా వుంటేనే ఫైట్లు చెయ్యొచ్చు కాబట్టి. బాకీ వసూలుకి పోతే ఒకింట్లో భర్త లేడనుకుని బాకీ కింద భార్యని వాడుకుందామనుకునే ‘చిలిపితనం’ ఇతడిది. ఇది కామెడీ అనుకోవాలి. మరి తనకి  ‘జాతి అమ్మాయి’ ని ప్రేమించి పెళ్లి చేసుకోవాలని వుంటుంది. ఆ జాతి అమ్మాయి ఎలా వుంటుందో వర్ణనలుంటాయి. వర్ణిస్తూండగానే సినిమా హాలు దగ్గర కనపడుతుంది జాతి అమ్మాయి రేష్మీ మీనన్. వెంటనే ఆమెని డిసైడ్ చేసుకుని మాయమాటలతో పడెయ్యాలని చూస్తూంటాడు. బోటనీ చదివిన జాతిఅమ్మాయి నర్సరీ నడుపుకుంటూ పూల మొక్కల్ని మితిమీరిన సెంటిమెంట్లతో   పెంచుతూ, పూలకీ మనసుంటుందని లెక్చర్లిస్తూ జాతీయంగా వుంటుంది.

       ఈమె వెంట కామెడీ హర్ష కూడా పడతాడు. హర్ష తండ్రి ఎమ్మెస్ నారాయణతో ఏదో కన్ఫ్యూజన్ ఏర్పడి సంబంధం మాట్లాడడానికి రేష్మీ మీనన్ ఇంటికి వెళ్తాడు. అది కాస్తా బెడిసికొడుతుంది. కన్ఫ్యూజన్ తీరి జాతిఅమ్మాయి రామ్ శంకర్ వైపు మొగ్గుతుంది. తనకి అబద్ధాలు చెప్పి నమ్మించాడని అతడ్నీ తిరస్కరిస్తుంది. ఎందుకు అబద్ధాలు చెప్పాల్సి వచ్చిందో బుల్లెట్ షాట్స్ లాంటి డైలాగ్స్  చెప్తాడు. ఆమె బుట్టలో పడిపోయి వచ్చేస్తూంటే, ఎక్కడ్నించో ఒక వ్యాను దూసుకొచ్చి ఎత్తుకెళ్ళి పోతుంది. ఇంటర్వెల్.

          రేష్మీ మీనన్ ని బందీగా పెట్టుకున్న శరత్ కుమార్, రామ్ శంకర్ ని బెదిరించి పనులు చేయించుకుంటూంటాడు. ఏమిటా పనులు? ఎందుకు చేయించుకుంటున్నాడు? అతడి కథేమిటి? ఆ కథ ఎలా ముగిసింది?...ఇవన్నీ తెలుసుకోవాలంటే ‘నేనోరకం’ చూడాల్సిందే.

          చూశాక కలిగే అనుమానమేమిటంటే ‘నేనోరకం’ అనే టైటిల్ రామ్ శంకర్ మీదే  వుందా, లేక శరత్ కుమార్ మీద వుందా? - అని! ఎందుకంటే,  రామ్  శంకర్ నేనోరకం అన్పించుకోవడానికి అలాటి క్యారక్టరైజేషన్ ఏమీ లేదు. శరత్ కుమార్ కే వుంది- అతను అదోరకంగా రివీల్ అయి, అదోరకం పనులు చేయిస్తూంటే. మరి రామ్ శంకర్ ఏం చేసినట్టు? పది నిమిషాల్లో ఈ పనిచెయ్యకపోతే నీ హీరోయిన్ని లేపేస్తా అని శరత్ కుమార్ అనగానే, ఆ పని చెయ్యడానికి పరుగులు తీయడం; చేశాక మళ్ళీ శరత్ కుమార్- ఈ పని చెయ్యకపోతే నీ హీరోయిన్ చస్తుంది అనగానే మళ్ళీ పరిగెత్తడం, ఇంతే! 

          ఆట శరత్ కుమార్ ది, అడే  వాడు రామ్ శంకర్. టోటల్లీ పాసివ్ క్యారక్టర్ అన్నమాట. కథ- కథనం- డైలాగులు- గోల్ -ఆర్డర్లు -అన్నీ శరత్ కుమార్ వే. రామ్ శంకర్ కి కనీసం తిరగబడి హీరోయిన్ని విడిపించుకోవాలన్న ఆలోచనగానీ, గోల్ గానీ వుండవు. ఏమంటే హీరోయిన్ ప్రాణాలతో వుండాలని పరుగులు తీస్తున్నాననుకోవడం. దాంతో తన లవ్ చాలా బలమైనదని అన్పించుకునే ప్రయత్నం చెయ్యడం. ఇదంతా ఎమోషనే కదా అనుకోవడం. ఈ ఎమోషన్ తో ప్రేక్షకుల సానుభూతి పొందుతున్నాను కదా అనుకోవడం. 

        ఎక్కడైనా ప్రేమించినమ్మాయి వాడెవడో చెయ్యమన్న పనులన్నీ చేస్తూ  తనని కాపాడుకోవాలనుకుంటుందా? తెలివితో వాణ్ణి ఎదిరించి పైచేయి సాధించేవాడు తన నిజమైన ప్రియుడనుకుంటుందా? ఎవరిక్కావాలి బానిసల ఎమోషన్? ఎక్కడికి పోతున్నాయి తెలుగు హీరోల పాత్రచిత్రణలు? ఏది ఎమోషన్? ఏది ఫీలింగ్?  అసలేమైనా తెలుస్తోందా?

        అసలీ శరత్ కుమార్ కథ అయినా ఏంటో ఎంతకీ  తెలీక – సినిమాలో ఏది ఎందుకు జరుగుతోందో అర్ధంగాక- మనం పాసివ్ గా చూస్తూంటే, చివరి పది  నిమిషాల్లో కథ చెప్తాడు దర్శకుడు. శరత్ కుమార్ ఇలా చేయడానికి కారణం ఇప్పుడు ఈ ఆఖరి నిమిషాల్లో మనకి తెలిసి హుషారు తెచ్చుకుంటాం. ఎందుకంటే, కారణం అంత బావుంటుంది. ఈ కారణాన్ని కథలో సకాలంలో ఎప్పుడు ఎలా ఓపెన్ చేసి, దీన్నొక  ఆకట్టుకునే బలమైన సినిమాగా తీర్చి దిద్దవచ్చో దర్శకుడు తెలుసుకోలేకపోయాడు. ఈ కథ డిమాండ్ చేసే స్ట్రక్చర్ ని తెలుసుకోకుండా, మూస టెంప్లెట్ ని   నమ్ముకోవడం ఒకటి, ఎండ్ సస్పెన్స్ కథనం చెయ్యడం ఒకటీ- ఈ రెండూ కలిసి ఒక మంచి బర్నింగ్ పాయింటుని మంటగలిపాయి. 

          ఈ టెంప్లెట్ లో ఫస్టాఫ్ తిరగమోత లవ్ ట్రాక్ అంతా వేస్ట్. ఫస్టాఫ్ లేకపోయినా సరిపోతుంది. ఈ టెంప్లెట్ కుంపట్ల వల్ల ఎంత నష్టం జరుగుతోంటే తెలుసుకోకపోతే ఎవరేం చేయగలరు. ఎక్కడైనా హీరోకి కథ లేకుండా కమర్షియల్ సినిమా వుంటుందా? చేసిన కథలో ఇది కూడా చూసుకోకుండా చేస్తే ఎవరేం చేయగలరు. 

          ఫస్టాఫ్ లోనే అంతోటి ప్రేమకథకి నాల్గు పాటలు. దాదాపు ఫస్టాఫ్ అంతా ప్రేక్షకులు స్మార్ట్ ఫోన్లు చూసుకుంటూ బిజీగా వుంటున్నారు. అయితే ఒకటి- ఏనాడో మొదలెట్టిన సినిమా ఈనాడు విడుదలైంది కాబట్టి దీన్ని ఆనాటి ప్రమాణాలతోనే చూడాలి. కానీ ఆనాటి  ప్రమాణాల మధ్య ఇంత మంచి యూత్ బర్నింగ్ పాయింటు నాశనమయ్యిందే అన్నదే బాధ!

-సికిందర్